စာေပေရးသားျခင္းဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ား ၉ ( စာေရးဆရာႏွင့္ ဇာတ္ေကာင္မ်ား – ၁ )

စာေရးဆရာမ အယ္လိဇဘတ္ေဂ်ာ္ဒန္မိုးရဲ့ A Writer’s Characters ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးပါ။

တခ်ိဳ ့ ၀တၳဳေတြက ဆက္တင္နဲ ့ စဖြင့္ တယ္။ တခ်ိဳ ့က ဇာတ္ကြက္ တစ္ကြက္နဲ ့ စ ဖြင့္တတ္ၿပီး တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ဇာတ္အိမ္နဲ ့ပဲ စ ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မ အတြက္ ဇာတ္ေကာင္ဆိုတာ အၿမဲ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းေနၿပီး အလွည့္အေျပာင္း ျမန္ ပါတယ္။ ၀တၳဳေရးရာမွာ အလြတ္လပ္ဆံုးက ဇာတ္ေကာင္ပါပဲ။

ဇာတ္ေကာင္က ၀တၳဳကို ေရြ ့လ်ားသြားေစတဲ့ အင္ဂ်င္နဲ ့ တူပါတယ္။ ေတာထဲ ေတာင္ထဲကိုလည္း ျဖတ္ေစ တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ကို လည္း ျပန္ေရာက္ေစတယ္။

စာေရးဆရာက သူ ့ဇာတ္ေကာင္ကို ဘယ္မွာ (သို ့) ဘယ္လို ရွာေဖြ ေတြ ့ရွိသလဲ။ ကၽြန္မ ယံုၾကည္တာက ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ ေတြဟာ တကယ့္ဘ၀ကေန တိုက္ရိုက္ ေရာက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာရဲ့ စိတ္ကူးကေန ေရာက္လာတာပါ။ စာေရးဆရာ က သူ ့စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ရဲ့ ပံုတူကို ပန္းခ်ီဆရာေတြက ေဆးနဲ ့ ခ်ယ္မႈန္းေရးသလို သူက စကားလံုးနဲ ့ ျခယ္မႈန္းၿပီး ပံု ေဖာ္တာပါပဲ။

စာေရးဆရာက သူ ့ရဲ့ ရင္ထဲမွာ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာၾကာ စြဲ၀င္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ကေန ခံစားၿပီး စာေရး ဆရာ အတြက္ ဇာတ္ေကာင္ဆိုတာ ေမြးဖြားလာခဲ့တာပါ။ စာေရးဆရာရဲ့ မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု (သို ့) တစ္ဆင့္ ၾကားရတဲ့ ကိစၥကေန ဇာတ္ေကာင္ဆိုတာ ေမြးဖြားလာတယ္။ ဥပမာ ဆိုၾကပါစို ့။ စတိုးဆိုင္ တစ္ခုမွာေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ အင္မတန္ ထူးဆန္းတဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ ေရကူးေနတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္နဲ ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္။ စားေသာက္ဆိုင္မွာ လက္ထပ္ ၿပီးစီးေၾကာင္း သတင္းစာ ေၾကာ္ျငာ ဖတ္ေနတဲ ့ ဇနီးေမာင္ႏွံ။ ဒါေတြ အားလံုးက စာေရးသူရဲ့ ရင္ကို ထိမွန္ တိုက္ခိုက္ေစ ႏိုင္တာပါပဲ။ အဲဒီကေန စာေရးဆရာအတြက္ ၀တၳဳတိုေတြ၊ ၀တၳဳရွည္ေတြ ေပါက္ဖြား လာေစႏိုင္ပါတယ္။

သူတို ့အားလံုးဟာ စာေရးသူနဲ ့ ျပင္ပေလာကမွာ သူစိမ္းေတြ ျဖစ္ေပမဲ့ တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ရင္းႏွီးေန ပါတယ္။ စာေရးဆရာက သူတို ့ကို သိေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို ့ကို ဇာတ္ေကာင္အျဖစ္ ထားၿပီး ၀တၳဳကို ဖန္တီးလိုက္တဲ့အခါ အသက္၀င္တဲ့ ၀တၳဳ ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ သူတို ့က ဘာကို အသက္၀င္ေစ သလဲဆိုေတာ့ စာေရးဆရာရဲ့ စိတ္ကူးယဥ္မႈက အသက္၀င္တာပါပဲ။

စိတ္ကူးယဥ္မႈ ဆိုတာကလည္း ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိမွ ျဖစ္လာတဲ့အရာပါ။ ဒီလိုေျပာလိုက္လို ့ စာေရးဆရာေတြရဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အားလံုးက သူသိတဲ့၊ ျမင္တဲ့ ကိစၥေတြထဲက ထူးျခားတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကမွတဆင့္ အၿမဲတမ္း ေပၚေပါက္ၾကတယ္လို ့ ဆိုလိုတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာဆိုတာမ်ိဳးက ကာယကံရွင္က အေရးမပါ ဘူးလို ့ ထင္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးကိုလည္း အေရးတယူ ၾကည့္တတ္၊ ျမင္တတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးပါ။

ကၽြန္မ အထင္ေျပာရရင္ ဇာတ္ေကာင္ကို ေၾကာက္မေနတာက အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ဇာတ္ေကာင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ဟာ စာေရး ဆရာက ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ ့ပဲ သူ ့ေနာက္က လိုက္သြားဖို ့လိုပါတယ္။

စာေရးတဲ့ေနရာမွာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ မိမိစိတ္ကို မိမိကိုယ္တိုင္ ရွာေဖြ ေတြ ့ရွိျခင္းပါပဲ။ ကိုယ္ ဘာကို သိသလဲ၊ ဘယ္လို ခံစားရသလဲ၊ ကိုယ္ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္သလဲ။ အဲဒါ ကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ခ်ိန္မွာ ရလာတဲ့ အေျဖဟာ စာေရးဆရာအတြက္ ရင္ခုန္စရာ အေကာင္းဆံုးလို ့ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္တဲ့။

Advertisements

About mayzuu
hi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: