စိတ္ကူးအိမ္

ဖူးငံု အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ေလးတစ္လံုးကို ဖူးငံု စိတ္ကူးႏွင့္ တည္ေဆာက္ေနမိတယ္။ ေအးခ်မ္း တိတ္ဆိတ္တဲ့ ၿခံ၀င္းေလး တစ္ခုထဲမွာ အိမ္ကေလး တစ္လံုး ပါမယ္။ အိမ္ေရွ့ ေျမကြက္လပ္မွာ ဖူးငံုရဲ့အစြမ္းအစနဲ ့ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ႏွင္းဆီ ပန္းခင္းေလး ရွိေနမယ္။ အိမ္ေဘး ဘက္ အိပ္ခန္းရဲ့ ေခါင္းရင္းမွာ ရနံ ့ေမႊးႀကိဳင္စြာႏွင့္ ပြင့္တတ္တဲ့ စံပယ္ ပန္းရံုကေလး ရွိမယ္။ ညဘက္ ျပတင္း ေပါက္ဖြင့္လိုက္ရင္ တိုး၀င္လာတဲ့ ေလျပည္ ညွင္းႏွင့္အတူ လတ္ဆတ္တဲ့ စံပယ္ပန္း ရနံ ့ေလးေတြ ေရာပါလာ လိမ့္မယ္။

ေနာက္ၿပီး လသာတဲ့ညမ်ိဳးမွာ အျပင္ထြက္ထိုင္ၿပီး လေရာင္ကို ခံစားႏိုင္ဖို ့ ကြပ္ပ်စ္ကေလး တစ္ လံုးကလည္း ရွိေနရမယ္။ ဖူးငံုက လသာတဲ့ညမွာ လမင္းႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရတဲ့ အရသာကို သိပ္ႀကိဳက္ တယ္ေလ။ အိမ္ရယ္၊ အိမ္ရဲ ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိရမဲ့ အရာေတြရယ္ ၿပီးရင္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တာကေတာ့ ဒီအိမ္ကေလးကို ဦးစီးမဲ့ အိမ္ေထာင္ ဦးစီး တစ္ေယာက္ေပါ့။

သူက ဖူးငံု သိပ္ခ်စ္ရမဲ့သူ၊ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ ့ ‘ေမာင္’လို ့ တမ္းတမ္းတတ ေခၚရ မဲ့သူေပါ့။ သူ ကလည္း ဖူးငံုကို သိပ္ခ်စ္ၿပီး အလိုလိုက္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမယ္ေလ။ မနက္မိုးလင္းရင္ ဖူးငံုက အေစာႀကီး ထၿပီး ထမင္းခ်က္မယ္။ မနက္စာ အတြက္ စီစဥ္ မယ္။ ဖူးငံု ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးလို ့မွ ေမာင္က အိပ္ရာ မထေသးဘူးဆိုရင္ ဆက္အိပ္လို ့မရေအာင္ ေႏွာင့္ယွက္ၿပီး ႏႈိးရမယ္။ ဥပမာ – ယားေအာင္ ကလိ ထိုးတာမ်ိဳးေပါ့။ မနက္ စာကို ႏွစ္ေယာက္အတူ စားၿပီးရင္ ေမာင္ ရံုးသြားဖို ့ ျပင္ဆင္ ေပးမယ္။

သူ ရံုးသြားေနခ်ိန္မွာ အိမ္မႈကိစၥ အစံုအလင္လုပ္ၿပီး ေရခ်ိဳး၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္မယ္။ အားလပ္ၿပီ ဆိုရင္ ေတာ့ ဖူးငံု၀ါသနာပါတဲ့ စာေရးျခင္း အလုပ္ကို လုပ္မွာေပါ့။ ညေန သူ ရံုးက ျပန္ခ်ိန္ကို ဆီးႀကိဳရင္း သူ ေရခ်ိဳးၿပီးခ်ိန္ အဆင္သင့္ ထမင္းစားႏိုင္ေအာင္ ျပင္ဆင္ ေပးမယ္။ ထမင္းစားၿပီးရင္ေတာ့ ၿခံထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဖူးငံုရဲ ့ ပန္းပင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာၾကမယ္။

ေန ့လယ္က ေရးျဖစ္တဲ့ ၀တၳဳ အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပမယ္။ ညဘက္ ဖူးငံု စာေရးရင္ သူက စာဖတ္ၿပီး ေစာင့္ေပးမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဖူးငံု ေရးထားတဲ့ စာမူေလးေတကို တိတ္ဆိတ္စြာ ဖတ္ရင္း ဖူးငံု စာေရးၿပီးတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေစာင့္မယ္။ ဖူးငံု ေရးထားတဲ့ စာေတြအေပၚ သူ ့ရဲ့ အျမင္ကို ေ၀ဖန္မယ္။ ဖူးငံု ကလည္း ျပန္လည္ျငင္းခုန္ရင္း ေခ်ပမယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဘယ္လို ျပင္ရင္ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ ေဆြးေႏြးရင္း ျငိမ္းခ်မ္းေရး ျပန္ရလာလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ဖူးငံုရဲ့ တစ္ေန ့တာ အစီအစဥ္ေလးေပါ့။

မိသားစု စီမံကိန္း အေနနဲ ့ ေမာင္နဲ ့တူတဲ့ သားေလးတစ္ေယာက္ရယ္၊ ဖူးငံုနဲ ့တူတဲ့ သမီးေလး တစ္ေယာက္ရယ္ ေမြးဖြားခ်င္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ စည္းရံုးတဲ့ မိသားစုေလး တစ္ခု တည္ေဆာက္ၾကမယ္။ ဒီအိမ္ေလးဟာ ဖူးငံုရဲ့ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြထဲမွာ စိုးမိုးေနတဲ့ စိတ္ကူးအိမ္ေလးေပါ့ကြယ္။

x x x x x x x x x x x

မိသားစု ဘ၀ေလးကို ဘာေၾကာင့္ လိုခ်င္ တမ္းတ ရသလဲဆိုေတာ့ ဖူးငံုဟာ ငယ္စဥ္ထဲက မိဘမဲ့ တစ္ေကာင္ၾကြက္ ျဖစ္ခဲ့လို ့ေပါ့။ အပ်ဳိႀကီး အေဒၚ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္မႈနဲ ့ ဖူးငံု လူလားေျမာက္ ခဲ့ရတာ ဖူးငံု ဆယ္တန္း ေအာင္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ အေဒၚ တစ္ေယာက္ ဆံုးပါး သြားခဲ့ျပန္တယ္။ အသက္ ႀကီးလာၿပီ ျဖစ္တဲ့ အေဒၚကို ဒုကၡ မေပး သင့္ေတာ့ဘူးလို ့ယူဆတာေၾကာင့္ ဖူးငံု ေနထိုင္ရာ နယ္ၿမိဳ ့ေလး ကေန အေဒၚ မိတ္ေဆြရဲ့ ဆက္သြယ္ေပးမႈနဲ ့ ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းလာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အေဆာင္ တစ္ခုမွာ ေနၿပီး ဖူးငံုရဲ့ ဘ၀ကို ကိုယ္ပိုင္ အစြမ္းအစနဲ ့ စတင္ ရုန္းကန္ ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီ တစ္ခုမွာ အလုပ္၀င္ရင္း အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးရွိမဲ့ သင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ တယ္။ တကၠသိုလ္ေတြ ဖြင့္ခ်ိန္မွာေတာ့ အေ၀းသင္ တကၠသိုလ္ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ထိန္းေက်ာင္းရင္း ဖူးငံုရဲ့ဘ၀မွာ နာမည္ပ်က္ မရွိေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီးေနခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အဆင္ေျပေအာင္ ေနတယ္ ဆိုေပမဲ့ အေဆာင္မွာ အထီးက်န္ ဆန္စြာေနရတိုင္း မိသားစု အသိုက္အ၀ိုင္းေလးကို ဖုးငံု တမ္းတ လြမ္းဆြတ္မိတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ထြက္ေပါက္ တစ္ခုအေနနဲ ့ ဖူးငံု စာေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၀ါသနာပါရာ အလုပ္မွာ အာရံု စိုက္ရင္း အားလပ္ခ်ိန္ ေတြကို ကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္။ ကိုယ္ေရးထားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြကို တစိမ့္စိမ့္ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ရင္း ရလာတဲ့ ၾကည္ႏူးမႈကို ႏွစ္သက္ လာမိတယ္။ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ္ရဲ့ ခံစားခ်က္ ၀ိဥာဥ္ေလးေတြကို ပံုႏွိပ္ စာလံုးေတြ အျဖစ္ ပါလာတဲ့အခါ မွ်ေ၀ ခံစားမဲ့သူ ကင္းမဲ့စြာနဲ ့ တစ္ေယာက္ထဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို အားေပးကူညီ ႏွစ္သိမ့္ေပးမဲ့ အေဖာ္မြန္ တစ္ေယာက္ကို ေတာင့္တ မိလာတယ္။ ဒါႏွင့္ ဖူးငံုရဲ့ စိတ္ကူး အိမ္ကေလး စတင္ သေႏၶတည္ ေမြးဖြား လာတာပဲ ဆိုပါေတာ့ေလ။

ဖူးငံုရဲ့ ဘ၀မွာ မရရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမေတၱာေတြကို တစ္စံု တစ္ေယာက္အတြက္ ဖူးငံု ေပးဆပ္ခ်င္ ေနမိတယ္။ တစ္ေန ့မွာေတာ့ ဖူးငံုရဲ့ ဘ၀ထဲကို လူတစ္ေယာက္ ၀င္ေရာက္ လာခဲ့တယ္။ သာမာန္ ၀င္ေရာက္ လာတာ မဟုတ္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားကို ရိုက္ပုတ္ ႏႈိးဆြၿပီးေတာ့ တည္ၿငိမ္မႈ ကင္းမဲ့ ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာပဲ ဖူးငံု သူ ့ကို စြဲနစ္စြာ ခ်စ္ သြားမိခဲ့တယ္။ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ ့ ‘ေမာင္’ လို ့လည္း ေခၚခဲ့မိတယ္။ သူ ့ကို ခ်စ္တာ သူ ့ရဲ့ ရာထူး၊ ဂုဏ္အရွိန္အ၀ါေတြ ေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုက ေပါက္ဖြား လာတာေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ရပါဘူး။ ေခ်ာေမာ ခန္ ့ညားတဲ့ သူ ့ရုပ္သြင္ ေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

ဖူးငံု လိုခ်င္ ေတာင့္တခဲ့တဲ့ စိတ္ကူး အိမ္ကေလးကို သူနဲ ့အတူ ယွဥ္တြဲ တည္ေဆာက္ ခ်င္လို ့ပဲ။ သူ ့မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး သူ ့ဦးေဆာင္မႈ ေနာက္ကို လိုက္ခ်င္မိတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ့္မာနနဲ ့ကိုယ္ ဘ၀ တစ္ခု တည္ေဆာက္ ေနတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ့ က်ဆံုးျခင္း ဆိုတာ သိေပမဲ့ ျပင္ဖို ့ ဖူးငံု မစဥ္းစား ခဲ့မိဘူး။ အမွား အမွန္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ ေ၀ဖန္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆံုးမ ေနရတဲ့ ဘ၀ကေန ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကိုယ့္အေပၚ စိုးရိမ္စြာႏွင့္ ဆံုးမ ပဲ့ျပင္မႈကို ခံယူခ်င္မိတယ္ ဆိုရင္ ဖူးငံုကို ရူးေနၿပီလို ့ ဆိုၾကမလားပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ေမတၱာ ငတ္မြတ္ေနသူ တစ္ဦးရဲ့ ခံစားခ်က္လို ့ စာနာ နားလည္ေပး ေစခ်င္ပါတယ္။

ထင္ထားတာေတြ ျဖစ္မလာတတ္သလို၊ မထင္ထားတာေတြ ျဖစ္လာတတ္တာပဲ။ တေန ့မွာ ေမာင္က ဖူးငံုကို သူ ့ရဲ့ မိဘေတြနဲ ့ ဆံုေတြ ့ေစခဲ့တယ္။ အရာရာမွာ ရဲ၀ံ့ႏိုင္ခဲ့သမွ် ဒီတခါမွာေတာ့ တုန္ ယင္ေနမိတယ္။ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ မခြဲျခား တတ္ပါဘူးဆိုတဲ့ နိဒါန္းစကားက ဖူးငံုရဲ့ ရင္အပူကို ေခတၱမွ် ျငိမ္းေအး သြားေစေပမဲ့ တာရွည္ မခံခဲ့ပါဘူး။ အၿပံဳးမပ်က္ ေမးေနတဲ့ ေမးခြန္းေတြရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အဓိပၸါယ္ေပါင္းမ်ားစြာ တြယ္ၿငိေနတယ္ဆိုတာ ဖူးငံု ရိပ္မိ လာတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက စကားေတြ ခ်ိဳသာသေလာက္ မ်က္၀န္းမွ အၾကည့္မ်ားက အထင္ေသးျခင္းမ်ား ေပါင္းစပ္ေနေသာ ေအးစက္စက္ အၾကည့္စိမ္းမ်ား။

ဖူးငံု ႏႈတ္ခမ္းေတြ ျဖတ္ကနဲ တြန္ ့သြားတယ္။ ဖူးငံု မေက်နပ္တာေတြ ့တိုင္း မထီတရီ ၿပံဳးတတ္ တဲ့ မဲ့ၿပံဳး ဆိုတာ ေမာင္ သိမွာပါ။ သိလို ့ပဲ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းဖို ့ ႀကိဳးစားတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေမာင္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင့္ အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ့ ဖူးငံု အေပၚထားတဲ့ သေဘာ ထားကို ဘယ္သူမွ ေျပာစရာ မလိုပဲ အလိုလို သိလိုက္ပါၿပီ။ အျပန္လမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဆုပ္ကိုင္လာ တဲ့ ေမာင့္လက္ကို အရင္လို ေႏြးေထြးတယ္လို ့ ဖူးငံု မထင္မိေတာ့ဘူး။

ေမာင္ႏွင့္္ ဖူးငံုုၾကားမွာ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အလႊာတစ္ခု စတင္ ျခားနားစ ျပဳလာခဲ့ၿပီ။ မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီ ျခားနားျခင္း အလႊာဟာ သိသိသာသာပဲ ဖူးငံုတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို စတင္ခြဲျခား လာပါေတာ့မယ္။ ေမာင္ကေတာ့ သူက အဓိကပါလို ့ ေျပာလာတယ္။ သူက ဖူးငံုကို ေလးေလး နက္နက္ ခ်စ္ရင္၊ လက္ထပ္ရဲရင္ ေက်နပ္ၿပီ မဟုတ္လားတဲ့။ ဟင့္အင္း။ ဖူးငံု ေယာက်ာ္း တစ္ေယာက္ကို သူ ့မိဘ အသိုင္းအ၀ုိင္းက သေဘာတူ အသိမွတ္မျပဳပဲ လက္မထပ္ႏိုင္ဘူး။ မိဘ သေဘာမတူလို ့ ခိုးရာ လိုက္ေျပးတာ မ်ိဳးလည္း ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။

အေဆာင္မွာ ေနတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္မွာလည္း ရွိသင့္္ရွိထိုက္တဲ့ မာန အျပည့္နဲ ့ပဲေလ။ အေဆာင္မွာေနတိုင္း လြတ္လပ္ ပ်က္စီးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘရဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာေနၿပီး လြတ္လပ္ ပ်က္စီးေနတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ႀကိဳးပမ္းရင္း အခက္ အခဲ အမ်ိဳးမ်ဳိးေၾကာင့္ မျဖစ္မေန အေဆာင္ ေနရသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အားလံုးကို သိမ္းက်ဳံးၿပီး အထင္ ေသးတဲ့ ေလသံ၊ အထင္ေသးတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ ့ ေမာင့္အိမ္က ေျပာသြားခဲ့တယ္။

ေမာင့္ မိဘေတြကို အျပစ္မတင္လိုပါဘူး။ ဘယ္မိဘမဆို ကိုယ့္သားသမီးကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစ ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ရွိတာကို ဖူးငံု နားလည္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဖူးငံု ၀ါသနာပါတဲ့ စာေရးျခင္းကိုလည္း ထိခိုက္စြာ ေျပာခဲ့သည္ပဲေလ။ ဖူးငံု ေနမေကာင္းလို ့ ေမာင့္ဆီ ဖုန္းဆက္ျဖစ္တဲ့ ေန ့တေန ့ဟာ ေမာင္ ႏွင့္ ဖူးငံုအတြက္ ကံဆိုးျခင္းကို သယ္ေဆာင္လာျခင္းရဲ့ အစေပါ့။

ေမာင့္နာမည္ ေမးေတာ့ မရွိဘူး အျပင္သြားတယ္တဲ့။ ဘယ္သူ ဆက္တယ္လို ့ ေျပာလိုက္ရမလဲ ဆိုတဲ့ အေမးေၾကာင့္

“ပြင့္ဖူးငံုလို ့ ေျပာေပးပါ မမ”

“အားတာနဲ ့ ဖုန္းဆက္ေနၾကတာပဲ၊ ဘယ္ကဟာေတြမွန္း မသိဘူး။ ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္၊ ညီညီ့ကို မိန္းမေပးစားဖို ့ ေမေမ့ကို အျမန္ဆံုး စီစဥ္ခိုင္းမွပဲ”

ဖူးငံု နားနဲ ့ ဆတ္ဆတ္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေမာင့္မမရဲ့ စကားသံ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ တဲ့ စကားလံုးမ်ား။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းကစလို ့ ေမာင့္ ဘ၀ထဲ၀င္ဖို ့ ဖူးငံံု မႀကိဳးစားေတာ့ပါဘူး။ မၾကာခင္မွာပဲ ေမာင့္ကို အိမ္က လက္ထပ္ ေပးေတာ့မယ္ဆိုတာ သိလာရတယ္။ ေမာင္က ဖူးငံုကို ခိုးေျပးမယ္ ေျပာေပမဲ့ ဖူးငံု လက္မခံခဲ့ေပ။

ေမာင့္ကို ဖူးငံုရဲ့ စိတ္ကူး အိမ္ေလးအေၾကာင္း ေျပာျပဖူးတာမို ့ ေမာင္က သူႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးရင္ အဲဒီလို အိမ္ေလးမ်ဳိးနဲ ့ ဖူးငံု ေနခ်င္တဲ့ ဘ၀ေလး လက္ေတြ ့ေနေစရမယ္လို ့ ေျပာတယ္။ ေမာင္နဲ ့ဖူးငံု ဘ၀ မွာ ဒီလိုအိမ္ကေလး ရွိလာႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာလို ့ ေမာင့္ကို ယူ တာလို ့ ေမာင့္အသိုင္းအ၀ိုင္းက စြပ္စြဲတာ ကိုလည္း ဖူးငံု မခံႏိုင္ပါဘူး။ ဖူးငံုနဲ ့ လက္တြဲၿပီး ေမာင္ ဆင္းရဲ ပင္ပန္းျခင္း၊ စိတ္ညစ္ျခင္းတို ့ကို မွ်ေ၀ မခံစား ေစလိုတာေၾကာင့္ ဖူးငံု အလုပ္ထြက္၍ နယ္ၿမိဳ ့ေလးကို ျပန္ၿပီး ေျခရာ ေဖ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဖူးငံုရွိရာ ေမာင္လိုက္လာေပမဲ့ ဖူးငံု အေတြ ့မခံခဲ့ပါ။

ေမာင့္အိမ္က စီစဥ္တဲ့သူနဲ ့လည္း ေမာင္ လက္မထပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အၾကာ ေလာက္မွာမွ ေမာင္ လက္ထပ္သြားတဲ့ သတင္းကို ဖူးငံု ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္ရဲ့ ဇနီးေလာင္းက ဆရာ ၀န္ဆိုတာ သတင္းစာ ဖတ္ရင္း သိခြင့္ရခဲ့တယ္။

x x x x x x x x x x x x

အျဖစ္အပ်က္တို ့က ၾကာျမင့္ခဲ့ပါၿပီ။ ဆယ္စုႏွစ္ရဲ့ တ၀က္က်ိဳး ၅ ႏွစ္ေက်ာ္လို ့ ၆ ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ခဲ့ ၿပီ။ တေန ့ ဆူးေလ ဘုရားက အဆင္းမွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေမာင့္ကို ဖူးငံု ေတြ ့လိုက္ရတယ္။ သူ လည္းအံ့ၾသ သြားပံုပါ။

“ဖူးငံု ဘယ္မွာေနတာလဲ”

“၃၅ လမ္းထဲမွာ”

“လိပ္စာေပးထားပါအံုး။ လမ္းႀကံဳရင္ ၀င္လည္ရေအာင္”

“အမွတ္ . . .၊ တတိယထပ္၊ ညာဘက္၊ ၃၅ လမ္းပါ။”

“ဖူးငံု အခု ဘာလုပ္ေနလဲ။ စာေရးေသးလား”

“ဟင္အင္း၊ ဖူးငံု အခု စိန္တို ့ေက်ာက္တို ့ ပြဲစားလုပ္တယ္”

“သားသမီးေရာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရၿပီလဲ”

“တစ္ေယာက္မွ မရွိေသးပါဘူး”

ဖူးငံုွဆီက အေျဖစကား တစ္ခြန္း ထြက္လာတိုင္း ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ သူ ့မ်က္ႏွာေပၚက အ့ံၾသ ထူးဆန္းရိပ္ေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး စကားေတြ ဆက္ေျပာ ခဲ့ရပါတယ္။ ဖူးငံု ေက်ာခိုင္း ထြက္လာခ်ိန္မွာ သူ မ်က္စိ တဆံုး လိုက္ၾကည့္ေနမယ္ ဆိုတာ လွည့္မၾကည့္ပဲ သိေနျပန္ပါတယ္။

နယ္ျပန္လာၿပီး ဖူးငံု ေက်ာင္းဆရာမ ၀င္လုပ္ခဲ့တာ၊ ထိုၿမိဳ ့ေလးကို အေရာင္းအ၀ယ္ ကိစၥျဖင့္ အၿမဲ လာေသာ ကုန္သည္ ဦးေအာင္ေက်ာ္ႏွင့္ ဖူးငံူကို အေဒၚက လက္ထပ္ ေစခ်င္ခဲ့တာ၊ အသက္ႀကီးၿပီ ျဖစ္တဲ့ အေဒၚကို စိတ္မဆင္းရဲ ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ဖူးငံု ဦးေအာင္ေက်ာ္ကို လက္ထပ္ခဲ့တာ၊ လက္ထပ္ ၿပီး မၾကာခင္ မွာ အေဒၚ ဆံုးပါးသြားတာမို ့ အလုပ္ထြက္ၿပီး ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္ကို အၿပီး ေျပာင္းခဲ့တာ စသည္ တို ့ကို ျပန္လည္ၿပီး ေတြးလာျဖစ္ပါတယ္။

“ကိုႀကီး”ဟု ခင္ပြန္းသည္ကို ဖူးငံု ေခၚေ၀ၚခဲ့ပါတယ္။ စာေရးျခင္း အလုပ္ကို မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ပဲ စီးပြား ေရး ေလာကထဲကို ေျခစံုပစ္၀င္ခဲ့တာ ေမာင္ သိႏိုင္မည္မထင္ပါ။ ေမာင္္ကို ေျပာခဲ့ဖူးေသာ စိတ္ကူး အိမ္ေလး သည္လည္း အေ၀းသို ့ ေျပးလြင့္ခဲ့တာ ၾကာေလၿပီ။ ေမာင္ ေနာက္ဆံုး ေျပာသြားေသာ စကား မ်ားကို ဖူးငံု စဥ္းစားေနမိတယ္။

“ကိုယ္ အခု ကိုးမိုင္ဘက္မွာ ၿခံ၀ယ္ထားတယ္။ တေန ့ေလာက္ လာခဲ့ေစခ်င္တယ္။ ဖူးငံု ေျပာခဲ့ ဖူးတဲ့ အိမ္ေလးအတိုင္း ဆိုတာ ဟိုေရာက္ရင္ ဖူးငံု ေတြ ့ရလိမ့္မယ္။”

“ကိုယ့္မွာ သားတစ္ေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သားက ကိုယ္နဲ ့တူေပမဲ့ သမီးက ကိုယ့္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ မတူဘူး။ ဖူးငံုတို ့လို မ်က္နွာေပါက္မ်ိဳး”

“ကိုယ့္ အမ်ိဳးသမီးက စာေရးဆရာမေလ။ . . . . . . . . (ေဆးတကၠသိုလ္)ဆိုတာ သူေပါ့”

အို ဘယ္ေလာက္မ်ား ထူးဆန္းလိုက္ပါသလဲ။ သူ ့အမ်ိဳးသမီးဟာ ဒီေန ့ လူငယ္ေတြရဲ့ ႏႈတ္ဖ်ား မွာ ေရပန္းစား ေနတဲ့ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ပါလား။ သူ ့စကားမ်ားကို နားေထာင္ရင္း ဖူးငံု ရင္ထဲမွာ နာက်င္ လာမိတယ္။ သူ ့အမ်ိဳးသမီး စာေရးေနခ်ိန္မွာ အနားမွာ ေစာင့္ရင္း မွ်ေ၀ခံစား ေပးမဲ့ သူ ့ရုပ္ သြင္ ကိုလည္း ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္လာပါတယ္။ သူႏွင့္ လက္ထပ္ခြင့္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ သိပ္ကိုကံေကာင္း သူ ျဖစ္မွာပါ။ စာနာ နားလည္ၿပီး စိတ္သေဘာထား ျဖဴစင္တဲ့သူ ့ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရ လို ့ေလ။

ဖူးငံုကေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ရွိရာ ရန္ကုန္ကို လိုက္ပါ လာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေမာင့္ကို ေမ့ႏိုင္ေအာင္ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာ။ ကံေကာင္းစြာပဲ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ေမာင္ႏွင့္ မဆံုေတြ ့ ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဖူးငံု ၀တၳဳေတြ ေရးျဖစ္တိုင္း ေမာင့္ကို ပိုၿပီး သတိရ လြမ္းဆြတ္မိတာ၊ ၀တၳဳေလးေတြကို ေ၀ဖန္ ျပဳျပင္ေပးမဲ့သူ မရွိေတာ့တာ၊ ဖူးငံုရဲ့ ခင္ပြန္းသည္ ကလည္း စီးပြားေရးကိုသာ စိတ္၀င္စားၿပီး အႏုပညာကို မခံစားတတ္ တာ ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း စီးပြားေရးဘက္ကို လိုင္းေျပာင္းခဲ့တာ၊ အခုေတာ့ က်င့္သားရေနပါၿပီ။

ဖူးငံု ေမာင့္အေၾကာင္း ေတြးေနခ်ိန္မွာ ခံစားမႈတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒါဟာ သူ ့ကို လက္မထပ္ခဲ့မိ ျခင္းအတြက္ ေနာင္တရၿပီး နာက်င္ျခင္းလား။ ဖူးငံု သိပ္ေတာင့္တခဲ့ရတဲ့ စိတ္ကူးအိမ္ေလးမွာ အိမ္ရွင္မ ျဖစ္ခြင့္မရတဲ့အတြက္ ထိခိုက္ နာၾကည္းျခင္းလား။

ဖူးငံု မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ။

ေမဇူး

(၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ၊ အပ်ိဳစင္မဂၢဇင္း)

Advertisements

About mayzuu
hi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: